Αν και το ζήτημα της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) κυριάρχησε στην ομιλία του Ουλβέους, δεν αποτέλεσε τον τελικό σταθμό της τοποθέτησής του, αλλά την αφορμή για έναν βαθύτερο προβληματισμό.
Ορμώμενος από τις πράγματι εντυπωσιακές δυνατότητες της ΤΝ να δημιουργεί άρτιες μουσικές συνθέσεις, αλλά και να επιλέγει λέξεις που εντυπωσιάζουν, ο Ουλβέους έθεσε το κρίσιμο ερώτημα: Είναι ικανή η ΤΝ να συγκινεί τους αποδέκτες της και να μεταφέρει έντονα συναισθήματα, όπως αυτό του βιώματος και της εμπειρίας;
Στο σημείο αυτό, ο δημιουργός μοιράστηκε τα λόγια του ιστορικού και φιλόσοφου Γιουβάλ Νώε Χαράρι που τον επηρέασαν βαθιά. «Οτιδήποτε αποτελείται από λέξεις προοδευτικά θα καταληφθεί από την ΤΝ», ισχυρίζεται ο Χαράρι. Ωστόσο, η μουσική, όπως εξήγησε ο Ουλβέους, κρύβει μέσα της μια δομική αμφισημία. Τα τραγούδια είναι ταυτόχρονα μουσική και γλώσσα, αλλά την ίδια στιγμή δεν είναι και τίποτα από αυτά τα δύο, υπερβαίνοντας τους κανόνες αμφότερων των κόσμων αυτών.
Για τον ίδιο, όπως επεσήμανε, «η μουσική δεν είναι απλώς ένα προϊόν. Είναι απόδειξη», μια απόδειξη ζωής και βιωμένης εμπειρίας. Έχει, λοιπόν, σημασία η πηγή ενός συναισθήματος; Έχει σημασία αν αυτό που μας συγκινεί προέρχεται από τον άνθρωπο ή από έναν αλγόριθμο; Η απάντησή του είναι καταφατική: έχει σημασία.
Και η ελπίδα του για το μέλλον στηρίζεται ακριβώς σε αυτό το όραμα: ότι οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να αναζητούν την προέλευση και την πηγή των πραγμάτων και να αποζητούν τη βιωμένη δημιουργία με τα συναισθήματα που αυτή διεγείρει. Αυτή είναι και η παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.